'Dood gaan op Aarde, ontdekken dat je niet dood bent, na enige tijd terugkeren op Aarde. Weer leven als mens, weer dood gaan, weer ontdekken dat je toch niet dood bent, maar anders leeft. Iedere keer een andere 'persoonlijkheid' zijn. Duizenden keren, maar je niet kunt herinneren. Reïncarnatie!'afb.1

De dood én het reïncarnatieproces zijn te beschouwen als een onoplosbaar gebeuren in het menselijk leven. Het is een essentieel deel van de cylcus van een mensenleven. Het is een onlosmakelijk deel van het gehele levensproces. Zonder inzicht en begrip voor zowel het reïncarnatieproces als de dood op zich, zal men minder de ware zin van het leven begrijpen als mens hier op Aarde.

Wij mensen zijn onlosmakelijkk vebronden met het Universum. Het Universum dat 'leeft' én evolueert. Wij kunnen dan ook het evolutieproces van het Universum niet gescheiden zien van het leven hier op Aarde, omdat wij simpelweg te beschouwen zijn als een microkosmos in het macrokosmische levensproces van het Oneindige Universum en het levensproces dat een oneindige cylcus is, die nooit ten einde komt.

Het thema 'de dood brengt nieuw leven' zou ons leven moeten gaan beïnvloeden, zeker nu wij op een cruciaal keerpunt in de wereldgeschiedenis staan. Maar helaas, iedereen is drukdoende met zijn of haar sociale leven, maar niemand spreekt over de 'dood' of over reïncarnatie. Een onderwerp 'note done'. Helaas!